Filipiak Artur

Wspomnienie (24 czerwca 1974 - 8 listopada 2007)

Nauczyłeś nas bezradności, kiedy przed rokiem zabrakło odpowiedzi na podstawowe pytania. Dlaczego akurat Ty musiałeś zachorować. Czy jest w tym jakiś porządek, obecność Boga? Czy może to tylko kaprys natury, chaos, przypadek?

Przeszliśmy razem lekcję utraty. My traciliśmy Ciebie, Ty w chorobie oddawałeś kolejne życiowe terytoria - coraz mniej sportowiec, coraz mniej informatyk, coraz mniej kompan do wypraw. Coraz bardziej kłębek bólu, którego aktywne życie zawęziło się do czterech ścian.

Dzięki Tobie mocno pojęliśmy, że każdy dzień jest darem. Że tak naprawdę istnieje tylko tu i teraz, reszta jest niepewna.

Dziękujemy za niezwykłą lekcję pokory - kiedy wobec oczywistości śmierci pokazałeś nam, co to strach i nauczyłeś mówić o sprawach naprawdę istotnych. Rzeczy nabrały właściwej miary, dzięki Tobie. W Twojej obecności ważne słowa przestały być hasłami.

Chciałeś, żeby Twoja śmierć miała sens. Nie ma większego sensu niż te wszystkie lekcje, które nam dałeś.

Pytałeś, czy kiedyś gdzieś tam się odnajdziemy. Nie musimy się odszukiwać. Jesteś z nami.