Szlaki Dolnego Śląska: Świat widziany z szybowca

- Latamy, bo daje to niesamowitą frajdę lub chcemy zrealizować marzenia z dzieciństwa. Skaczemy, bo chcemy się bać i nigdy z ziemi nie zobaczymy tego, co widać z góry - opowiadają dolnośląscy instruktorzy szybownictwa, skoków ze spadochronem i lotniarstwa

Dolnośląskie aerokluby mogą pochwalić się długimi tradycjami szybowcowymi. We Wrocławiu 50 lat temu swoją karierę lotnika, właśnie od szybowców, zaczynał jedyny polski kosmonauta gen. Mirosław Hermaszewski. W ciągu roku we Wrocławiu i Jeleniej Górze szkoli się około 50 osób.

Jerzy Musiał, instruktor szybowcowy wrocławskiego aeroklubu z niemal 60-letnim doświadczeniem: - Najstarszy uczestnik kursu miał 62 lata. Wielu dorosłych przychodzi do nas, bo chce zrealizować dziecięce marzenia o lataniu. Większość szkolenie traktuje jako jednorazową przygodę, ale są tacy, którzy znajdują w tym swoje hobby. Przychodzą też młodzi ludzie, którzy chcą być lotnikami, i karierę zaczynają właśnie od szybowców.

Podstawowe szkolenie szybowcowe trwa około trzech tygodni. W tym czasie kursanci mają 40 godzin zajęć teoretycznych z instruktorami oraz wykonują 60 lotów treningowych. Kurs kończy się odbyciem 10 samodzielnych lotów. - Wrażenia, jakie towarzyszą lotom szybowcem, są niesamowite. Szybownicy potrafią spędzić w powietrzu cały dzień. Latając w górach, mamy możliwość wznosić się na wysokości nawet sześciu kilometrów. Bywa, że podlatują do nas ptaki: bociany lub jastrzębie - opowiada Krzysztof Kłosowski, instruktor szybowcowy z Jeleniej Góry.

Musiał: - Nie ma dwóch takich samych lotów na szybowcu. W ciągu dnia można przelecieć nawet 750 kilometrów i osiągać prędkość nawet do 200 kilometrów na godzinę. Szybowce to najpiękniejsze, co może być w lotnictwie.

Na spadochronie do Odry

W jeleniogórskim i wrocławskim aeroklubie można też spróbować skoków ze spadochronem. - W ciągu roku swój pierwszy skok na lotnisku w Szymanowie oddaje około 100 osób, na dalsze skakanie decyduje się co 10. z nich - mówi Jacek "Azja" Brzeziński, instruktor spadochronowy z Wrocławia.

Aby skoczyć ze spadochronem, trzeba skończyć 16 lat. - Najstarszy czynny skoczek we Wrocławiu ma 75 lat. Skacze od 1953 roku. Aktualnie jest w trakcie rehabilitacji, ale jak wyzdrowieje, to pewnie będzie dalej skakał - zapewnia Brzeziński. - Idąc na kurs spadochronowy, płacimy, żeby się bać. Niektórzy kursanci chcą porównać to doznanie np. ze skokami na bungee.

Skoczkowie uczniowie mogą skakać tylko na lotniskach i pod okiem instruktorów. Po oddaniu minimum 50 skoków z samodzielnym otwarciem czaszy spadochronu można przystąpić do egzaminu, po którym można skakać samodzielnie.

- To hobby wymaga czasu i pieniędzy. Jeśli ktoś jest dobry, to już po 100 skokach wyląduje na stadionie. Mój tysięczny skok wykonałem na plac, na którym dzisiaj stoi galeria handlowa przy pl. Grunwaldzkim - wspomina Brzeziński. Na koncie ma 5659 skoków.

W 2008 roku Brzeziński wygrał w australijskim Toogoolawah mistrzostwa świata w skoku na celność. Skakał również na barkę zacumowaną na Wiśle, na wrocławski Rynek, do Odry i na lodowiec w Szwajcarii.

Na lotni jak ptak

W Aeroklubie Ziemi Wałbrzyskiej można przejść kurs pilotażu lotni. Nauka odbywa się w trzech etapach, a po wylataniu 10 godzin można przystąpić do egzaminu na pełnoprawnego pilota.

- Latanie na lotni jest dość trudne. Nie wszyscy są w stanie się tego nauczyć. Potrzeba dużo czasu i cierpliwości. Latanie nie jest naturalną czynnością dla człowieka. Ucząc się tego, musi robić wiele rzeczy wbrew sobie - mówi Andrzej Bińkowski, wiceprezes Aeroklubu Ziemi Wałbrzyskiej. - Mimo to warto spróbować. Nasi piloci latają w okolicach Śnieżki i zamku Książ. Duże wrażenie robi oglądanie z powietrza górskich wąwozów - dodaje.

Niezwykłe jest oglądanie zachodu słońca na wysokości około 400 metrów nad ziemią. - Na ziemi jest już szaro, a w powietrzu rozpoczyna się prawdziwy festiwal światła. Wielu lotniarzy lata wieczorami, by to zobaczyć. Ludzie, którzy chcą przekonać się na własne oczy, jaki to widok, zapisują się na loty w tandemie - opowiada Bińkowski.

Niestety, na Dolnym Śląsku nie ma wielu miejsc, gdzie można swobodnie polatać na lotniach. Lotniarze z Wałbrzycha i okolic korzystają najczęściej z szybowiska w Mieroszowie. Miejsca do latania na lotniach i paralotniach są też w Kowarach, Rudniku i Wołowej Górze.

- Nasi lotniarze nie mogą swobodnie korzystać ze stoków narciarskich jak w Czechach lub Niemczech. Tam lotniarze wjeżdżają kolejką na szczyt i latają bez przeszkód - mówi Bińkowski.

Ale lotniarstwo staje się coraz bardziej modnym sportem. W wałbrzyskim aeroklubie szkolenia przeszli m.in. ksiądz, jeden z wojewodów, kilku prezydentów miast i przedsiębiorców.

- Latają młodzi i starzy, łączy ich pasja. Nikt nie szuka w tym sporcie ekstremalnych wrażeń. Chodzi raczej o oderwanie się od codzienności. W powietrzu jest spokojnie, można tam świetnie wypocząć - przekonuje Bińkowski.