Dlaczego Turów Zgorzelec znalazł się w kryzysie

Buntu nie ma, są za to: niezadowolenie z pracy szkoleniowca, brak pomysłu na grę, niezadowalające wyniki, zła atmosfera w zespole i wielka niewiadoma, co z tym wszystkim zrobić. Czy w takiej sytuacji Turów Zgorzelec stać na walkę o mistrzostwo Polski?

Trzy porażki w pięciu wyjazdowych meczach ligowych - to bilans koszykarzy PGE Turowa Zgorzelec, zespołu mającego aspiracje sięgające mistrzostwa kraju. Bilans mocno niezadowalający jak na zespół pragnący zdetronizować Asseco Prokom. Co gorsza, wyniki te Turów uzyskał, grając przeciwko zespołom z dolnej części tabeli.

Problemu nie rozwiązują wygrane mecze przed własną publicznością, w których Turów wygrywa wysoko. Wygrywa, jednak nie prezentuje nadzwyczajnej dyspozycji. Indywidualne popisy Michaela Wrighta to stanowczo za mało, aby mówić o pozytywach w kontekście gry całego zespołu. Dochodzi do kuriozalnych sytuacji, gdy przed pojedynkiem z takim zespołem jak Polpharma Starogard Gdański w Turowie podkreśla się, że będzie to miarodajny sprawdzian dyspozycji zespołu. Drużyna marząca o złocie w PLK za miarodajne pojedynki odzwierciedlające potencjał drużyny powinna uznawać starcia przeciwko Anwilowi, Prokomowi czy rywalom w Pucharze Europy. Pozostałe spotkania Turów po prostu musi wygrywać.

Rzeczywistość jest diametralnie inna. Zaskakuje nieporadność drużyny, szokują zdecydowanie przegrywane czwarte kwarty w zasadzie we wszystkich pojedynkach. Momentami sprawia to wrażenie, jakby koszykarze specjalnie chcieli schodzić z parkietu pokonani i buntowali się przeciwko trenerowi Saso Obradoviciowi.

Na razie w Turowie wszyscy zaprzeczają, że doszło do buntu, i odrzucają sugestie, iż zawodnicy odpuszczają mecze, aby zwolnić szkoleniowca. W klubowych kuluarach mówi się raczej o nieumiejętności radzenia sobie z problemem przez trenera Obradovicia, który ma w Turowie pełnię władzy.

Co ciekawe, szkoleniowcowi wcale nie zarzuca się "terroryzowania" graczy czy apodyktyczności. Treningi nie są cięższe niż te, które prowadził w Zgorzelcu Saso Filipovski. Poza tym praktycznie każdy z zawodników występujących w Turowie miał już do czynienia z trenerami prowadzącymi zespoły w oparciu o zasadę "żelaznej ręki" i wszyscy są przyzwyczajeni do ciężkiej pracy. Adam Wójcik, Robert Witka czy Michael Wright to gracze, których trenował m.in. Andrej Urlep. Willie Deane grał w Rosji, gdzie także lekko nie jest, a Krzysztof Roszyk współpracował z Saso Filipovskim i Tomasem Pacecasem.

Problemem drużyny, za którą w stu procentach odpowiada Obradović, jest brak działającego schematu i filozofii gry w ofensywie, które gwarantowałyby drużynie wypracowywanie dogodnych pozycji do rzutu. Równocześnie w zespole brakuje pozytywnej atmosfery i kogoś, kto zapanowałby nad nawarstwiającymi się kłopotami. Tym kimś na pewno nie jest Obradović, który miota się w swoich pomysłach taktycznych i na razie nie jest w stanie pomóc zespołowi. Mentalnie chwilami Obradović sprawia wrażenie, jak by bardziej był zawodnikiem niż trenerem, nie potrafi wyznaczyć sobie nieprzekraczalnej granicy pomiędzy tymi rolami.

Niestety, widocznym błędem popełnionym jeszcze przed sezonem przez Turów jest brak klasowego, typowego rozgrywającego, który mógłby zapanować nad grą zespołu, a przede wszystkim umiejętnie ją poprowadzić. Takim koszykarzem z pewnością nie jest źle ustawiany Willie Deane, występujący jako rozgrywający, a w rzeczywistości gracz o cechach rzucającego obrońcy.

Jednak nic nie wskazuje, że w najbliższym czasie w Turowie może dojść do kadrowej rewolucji i dymisji szkoleniowca. Klubu nie stać na zwolnienie Obradovicia i zatrudnienie nowego trenera. Głównie z powodów finansowych najprawdopodobniej dojdzie jedynie do drobnych korekt i wymiany na pozycji rozgrywającego.

Czy to rozwiąże problemy Turowa?