Kurzak, McCreesh i ogromny chór na Pergoli

Pod Halą Stulecia stanęła ogromna scena dla kilkusetosobowego chóru, Młodzieżowej Orkiestry Festiwalowej i dwóch gwiazd: solistki Metropolitan Opera i Covent Garden Aleksandry Kurzak oraz dyrygenta Paula McCreesha. A nad nimi wszystkimi mnóstwo gwiazd na bezchmurnym niebie

Przed rokiem koncert zorganizowano na Ostrowie Tumskim. Wtedy była "Muzyka na wodzie", "Muzyka ogni sztucznych" Haendla i fantastyczne fajerwerki. Tym razem były fragmenty słynnych dzieł symfonicznych i operowych Musorgskiego, Borodina, Moniuszki, Rossiniego i Verdiego. Muzyka, której na innych koncertach Wratislavii Cantans raczej nie usłyszelibyśmy.

Publiczność z entuzjazmem oklaskiwała kunsztowne koloratury Aleksandry Kurzak i hity muzyki poważnej w wykonaniu orkiestry i potężnego chóru. Jednak kiedy na zakończenie koncertu Paul McCreesh zachęcał słuchaczy do wspólnego śpiewania "Chóru niewolników" z opery "Nabucco" Verdiego, wszyscy stali niemi, bo nie było telebimu, na którym pojawiłby się tekst. Telebimów w ogóle brakowało. Na pewno nie przeszkadzałoby w odbiorze muzyki, gdyby można było widzieć twarz śpiewającej Aleksandry Kurzak czy choćby pełnego werwy dyrygenta.

Gdy koncert się skończył, chórzyści zostali na scenie na pokaz fontanny. Ogni sztucznych, które zapowiadał w telewizji dyrektor festiwalu, niestety nie było.

Wrocławianie idący na koncert napotkali przy Pergoli jak zwykle parkowe ścieżki ciemne jak w horrorze i - co dla wielu było miłym zaskoczeniem - rząd przenośnych toalet.

Podczas koncertu oświetlona była wyłącznie scena. Ludzie snuli się więc w całkowitych ciemnościach, a kto się zgubił, szukać musiał się za pomocą telefonu, machając przy tym intensywnie drugą ręką. Na zaś może warto pomyśleć o zainstalowaniu delikatnego oświetlenia wzdłuż Pergoli, skoro mamy już tam superfontannę i organizujemy imprezy dla wielu tysięcy ludzi.

Bo przy wyjściu było już naprawdę niebezpiecznie. Tłum ruszył w stronę Hali - po ciemku, po wertepach, ocierając się o krzaki.

Na koncert wiele osób przyjechało na rowerach, byli też tacy, którzy przyszli z psami bez kagańców. - Ratunku, rozwalam sobie nogę o pedał - krzyczała dziewczyna popychana przez tłum. A był to przecież tłum kulturalny. Strach pomyśleć, co by się stało, gdyby znaleźli się w nim ludzie mniej kulturalni. Albo gdyby ktoś w tych ciemnościach się przewrócił.

Oczywiście przy wyjeździe były ogromne korki. Zgoda, po imprezie masowej nie da się ich uniknąć. Ale można było pomyśleć i nie wyłączać o 22 świateł przy moście Grunwaldzkim. Może wtedy sznur aut nie stałby od mostu Zwierzynieckiego.