Rozmowa z Katarzyną Kozyrą - Marzyć można nawet o kastracji

Jedna z najsłynniejszych współczesnych polskich artystek przez ponad trzy lata realizowała w różnych miejscach Europy akcje, spektakle parateatralne, happeningi z udziałem publiczności. Była reżyserem i aktorem, a tak naprawdę tworzywem w rękach mistrzów-przewodników: berlińskiego transwestyty Glorii Viagry i Maestra, czyli nauczyciela śpiewu operowego Grzegorza Pitułeja.

Filmy i rejestracje wideo dokumentujące cały cykl zgromadzono teraz po raz pierwszy we Wrocławiu. Telewizory i projekcje zajmują najbardziej zaskakujące zakątki galerii, a do noszenia ekranów na plecach zatrudnione zostały nawet krasnoludki.

Rozmowa z Katarzyną Kozyrą

Agata Saraczyńska: Jakie marzenia urzeczywistniłaś w swym projekcie?

Katarzyna Kozyra: Wszystkie. Najpierw miałam jedne, potem następne. I też je spełniłam. W kolejnych odsłonach tańczę jak baletnica, śpiewam jak solistka operowa, zmieniam się w piękną kobietę, robię nawet szpagat. Wchodzę do męskiej szatni, staję się boskim kastratem.

Nie uwierzę, że nie masz więcej marzeń!

Oczywiście, że ciągle pojawiają się nowe.

Ale BWA chwali się, że właśnie we Wrocławiu kończysz "W sztuce marzenia stają się rzeczywistością".

Na razie nie planuję kontynuacji. Spełniłam się, ale nigdy nie wiadomo, co mi jeszcze do głowy wpadnie. Poza tym ciągle realizuję i inne projekty.

Część twoich urzeczywistnionych marzeń była snami.

Nie widzę w tym żadnej różnicy, one też wymagały inscenizacji. W projekcie stapiają się w jedno, czyli w sztukę.

Jesteś sztandarową skandalistką polskiej sztuki.

Zaraz, zaraz - chyba byłam skandalistką. Teraz to już chyba się ode mnie odczepili. A przynajmniej nie czuję się przypisana do tej roli.

Co jest dziś skandalem w sztuce?

Chyba wszystko. Nie jestem w stanie przewidzieć, co kogoś zbulwersuje, i, prawdę mówiąc, w ogóle mnie to nie zastanawia. Od skandalizowania są pisma brukowe.

W "Il castrato" zmieniasz się w mężczyznę, który następnie zostaje wykastrowany. Ten performance budzi przerażenie.

Ale to przecież nie jest kastracja, tylko odcinanie kawałka plastiku, iluzja, sztuka.

To właśnie realizując ten performance w Bolonii, zakończyłaś pracę nad cyklem.

W "Il castrato" wychodzę z moimi artystycznymi mamą i tatą: Glorią Viagrą i Maestro, to oni w kolejnych odsłonach stworzyli mnie jako kobietę, śpiewaczkę, tancerkę. To oni urzeczywistnili moje marzenia i to oni w końcu kastrują mnie w imię sztuki. Bo przez wieki boscy kastraci zachowywali piękny głos, by czysto śpiewać dla papieży. Teraz Gloria i Maestro odkrywają mnie między babami, kastrują. Później słuchają, jak ładnie śpiewam i staję się sacrum.